فقهى شيعه هستيم و تنها شأن فقيهان است كه با استفاده از اين آثار و استناد به آنها بر تحقيقات فقهى بيفزايند و نظرياتى جامع ، دقيق و منطبق با ضوابط استنباط عرضه نمايند و مانع اظهار نظرهاى عوامانه و غير محقّقانه از يك سو ، و برداشتهاى بدعت آلود ، غرب پسند ، بى پايه و روشنفكر مآبانه از ديگر سو شوند . مىدانيم كه فقه دانشى نو پديد و نو ظهور نيست ، بلكه بيش از هزار سال سابقه دارد و اظهار نظر فقهى بدون اشراف و احاطه بر ميراث فقهى گذشتگان ، ساحل پيمايى و بلكه آب در هاون كوفتن و باد با غربال پيمودن است . براى استنباط درست - علاوه بر ساير شروط و لوازم افتا - بايد از سير تاريخى مسائل آگاه بود و بايد ديد فقه چه دوره هايى را طى كرده ، از چه بسترهايى عبور كرده ، در چه اوضاع و احوالى توقف و ايستايى و در چه زمانى بالندگى و رشد داشته است و اين همه بدون اشراف بر ميراث فقهى گذشتگان ممكن نيست . نيز مىدانيم كه بخش مهمى از آثار فقهى شيعه همچنان به صورت دستنوشت و پراكنده در گوشه و كنار كتابخانه هاى شخصى و عمومى باقى مانده و غبار مهجوريت بر رخ آنها نشسته و يا به صورت چاپ سنگى و غير محقّق منتشر شده است كه استفادهء از آنها آسان نيست ، بلكه با اين پراكندگى دسترسى به آنها براى بيشتر فقه پژوهان از محالات عادى است . بنا بر اين ، روشن است كه تصحيح و نشر وزين اين گونه نوشته ها ، در كنار هم و به ترتيبى خاص ، از جهات گوناگون سودمند است . پيداست كه هرگز مراد اين نيست كه بايد به پژوهشهاى گذشتگان بسنده كرد و همانها را براى حلّ معضلات و مشكلات فكرى و فرهنگى اين روزگار كافى دانست ، بلكه منظور اين است كه هر تحقيقى بايد مبتنى و متّكى و با اشراف بر پژوهشهاى پيشينيان باشد : العلى محظورة إلَّا على من بنى فوق بناء السلف متأسّفانه در اين دوران برخى از استنباطها و برداشتهاى فقهى چنين نيست ، به طورى كه بيشتر كسانى كه اخيرا در باب غنا كتاب يا رساله مستقل پرداخته‌اند از همه يا بيشتر اين